Joanna Kadłubowska

Odkurzacz

Jakiś czas temu nasz odkurzacz wykitował, więc postanowiliśmy z dziadkami kupić sobie osobne. Oni kupili klasyczny i są zadowoleni. Ja kupiłam bezprzewodowy i pewnie myślicie, że po tygodniu zaczęłam pożyczać odkurzacz dziadków.

Gdzie tam. Uwielbiam go. Słabo ciągnie, nie da się do wcisnąć pod łóżko, ale nie zamienię go na żaden inny. 

Po prostu rozpoczęcie odkurzania trwa trzy sekundy. Trzeba podejść do szafy, wyjąć go i włączyć. Nie trzeba go przynosić z piwnicy. Nie trzeba zaplątywać się w rurę. Nie trzeba podłączać rury. Nie trzeba wyciągać kabla. Nie trzeba podłączać do prądu. Nie trzeba ciągnąć go za sobą i uważać, żeby nie zaplątał się w kabel ani nie zaczepił o rogi.

Po prostu wyjmuję z szafy i włączam.

Szczególnie przez ostatnie kilka dni, kiedy to dzieci pół dnia spędzają w piaskownicy.

Pływając

Czasem rozmyślam.

Nauczyłam się zanurzać głowę. Co jakiś czas łapię się na myśli, jak to tata mnie zobaczy, zdziwi się i pogratuluje. Ucieszy się. Ja mu powiem, dlaczego mi samej się udało a jemu nigdy się nie udało mnie nauczyć (nawet wymyśliłam żeby porównać jego wersję do “całka to pole pod krzywą” a moją do obliczania wzoru na całkę).

W tych myślach w ogóle nie ma mamy. Częściowo dlatego, że jej nigdy nie obchodziło, czy dobrze pływam. A częściowo dlatego, że jest mi kompletnie obca i, wciąż, pomimo racjonalizowania, wstrętna.

Co z tego, że nie wiedzieli, jak się wychowuje rodzeństwo? Mogli przynajmniej się starać. Mogli w ogóle próbować zauważyć, że mają dzieci.

Mam tonę żalu, którego nie umiem się pozbyć.Ostatnio czytałam Róży “Lottę z ulicy Awanturników”. Czytałam pełna podziwu dla wszystkich dorosłych w tej książce i przypominałam sobie, jakie robiła na mnie wrażenie, kiedy sama byłam dzieckiem.

Wyliczyłam Tadkowi, że na miejscu Lotty dostałabym trzy lania w ciągu tego jednego dnia. Że w ogóle zaraz przed wyjściem mamy nasze ścieżki kompletnie by się rozeszły. Poszłabym do sąsiadki mówiąc, że się wyprowadzam? Za coś takiego przez tydzień bym nie mogła siedzieć na pupie. Ani wychodzić z domu. A przez rok byłoby mi to wypominane jako najgorsza hańba i powód do kolejnych, oderwanych od rzeczywistości kar. Tak po prostu, żeby ukarać, bo się hańba przypomniała.

Kiedy byłam mała w ogóle nie mogłam zrozumieć, co się w tej książce dzieje (przynajmniej od momentu, kiedy Lotta wychodzi z domu). Po prostu tego typu doświadczenia były mi aż zbyt obce. 

Wybaczyć? Zapomnieć? Nie wiem, czy w ogóle się da. Mogę tolerować ich obecność w moim domu, ale na tym koniec. Mimo iż z Tadziem znamy się już pół życia.

Często też sobie myślę, że gdyby nie Tadek, to byłabym obecnie w psychiatryku, bez większych szans na życie.

Po czym poznać NPM?

Kiedy ryczysz dlatego, że twój facet, po uratowaniu twojego komputera, chcąc cię pocieszyć piosenką Monty Pythona, usuwa sesję przeglądarki.

Kiedy ówże facet pyta, czy może wziąć jedną kostkę otwartej, połamanej czekolady leżącej na stole.